lucienne's

Ramp

2011-06-27T18:54:00.000-07:00

Hier gillen straten
als brandweerwagens
ademen roosters als draken
met tongen van rook en vuur

Je hoort er treinen ondergronds
huilen als wolven
in scherpe bochten
van station naar station

Een vluchtplan maken
achter gebroken glas
wacht die éne fatale fout
van de angst

Die hier wonen
kunnen alleen maar dromen:
Er is nog niets gebeurd.

Lotgenoten

2011-05-29T18:39:00.000-07:00

Er is vandaag weer niemand
met een camera langs gekomen.

Mijn woorden zijn niet afgewogen
en de kamer is nog steeds niet opgeruimd.

Ik heb ieder risico op een misverstand uitgesloten,
mijn eenzaamheid niet gedeeld
met een 500.000 lotgenoten.

Het glas van mijn ramen
zal mij niet uitvergroten.

Ik wil de grenzen bewaken van mijn eigen hoofd.

Poëzievoordracht

2011-05-26T16:42:00.000-07:00

Lucienne draagt in het Pinksterweekend op zondag 12 en maandag 13 juni
haar werk voor op het Poëziefestival Vurige Tongen in Ruigoord.

Nynade

2011-05-13T16:48:00.000-07:00

In het nieuwste nummer van Nynade is werk te lezen van o.a. Lucienne Kohler, Merik van der Torren en Miriam Al. Verkrijgbaar bij oa. Athenaeum boekhandel, Martyrium en Perdu.

Kater

2011-02-06T16:05:00.000-08:00

De bodem golft
onder de waterval in huis. De ochtend
is een kater die zich voedt met brokjes tijd.

Zo loopt de dag vol geruis,
kreunend touw, wind die door mijn haren strijkt,
terwijl ik klotsend tegen de bierkaai vecht.

Als een schip zonder doel
verlaat ik de haven.

De kater sluipt langzaam weg.

Storm

2011-01-05T12:10:00.000-08:00

Uit mijn handen stormen
duizend zwarte dieren
die ik uit de nacht heb opgediept

Een kudde ongetemd
die ik probeer te herleiden
naar de stal van het gedicht

Maar het rennen lekt
als een olievlek
over het asfalt van de weg

de lucht betrekt
in het oog van de ruit

en ik ga vrijuit

Mevr. vd Pol

2010-12-01T14:37:00.000-08:00

Prent @Barbara Jansma

Ze hakt het vuur, is een kachel
maakt kippensoep
van wat zij eerst heeft vetgemest

Op de bodem van haar tas
groeit een kruidentuin
zij schudt er steeds weer
nieuwe smaken uit

Uit haar vingers kruipt
het medicijn
dat zich in kleine vakjes verbergt

Zij heeft de oorlogswinter nog gekend

---------------------

Gedicht bij werk van Barbara Jansma, te zien op http://www.vkblog.nl/blog/145891/

Rita zingt

2010-11-30T05:55:00.000-08:00

Ba-doebidoebah, ehhhh.... twee-de-lee-da.
Pa-da-ba-doe-daaaaaaiiii, uhhhhhh..... twee-dee-de-lee-dee.
Dwee-pa-padabaaaiiiii, uhhhhhh......, ski-da-ba-ba-dap,
pa-da-ba-doe-dap.

Ski-di-pi-di-pi-doe-dap, uhhhhhhhh....ski-di-lia,
ski-pi-pa-da-pab. Ska-dai-ska-doe-dap, ské-ské-ku-déh,
ehhhhh...., dit-dit-doe-dat, phoe-phoe-doe-dit, phoe-da-pa-dat.

Rit-ti-pi-di-dit, ri-ta-pi-da-dat, ri-ta-pa-du-dat, uhhhhhh.....,
zi-zi-zi-ingt, za-za-za-angt, ze-ze-ze-engt, zo-zo-zo-ongt,
zi-zi-zi-inkt, zoe-zoe-zoe-oekt, zui-zui-zui-uigt, zij-zij-zij-ijkt,

ahhhhhh......., blah-blah..bla-dap, bluh-bluh..bluh-dub, bla-ma-pa-doe-dop. Ba-da-dlia-da-dop, ba-di-dlia-da-dap, hup-hup-hup,
hop-pop-pop, hap-pap-pap, blub-blub-blub, plop-plop-plop,
hip-hap-hop, uhhhhhhhh.....

I.M. Hans Lodeizen

2010-11-26T17:48:00.001-08:00

Iemand die niet wist wat hij zou leven,
teweeg zou brengen aan regens en mist,
tikkend water dat paden slijt in steen

terug naar de stad waaraan
de oneindige dag van zijn jeugd ontspringt

Wat hij in die ruimte
van huizen en straten zag
als een zwijgzame nacht
van rozen in reliëf op geruit papier

Mannen, vrouwen die zich blootgaven
aan zijn handen; hij verloor zich
steeds opnieuw-

De verzachting in; het voor altijd naakte
van een dier

Daydream

2010-11-11T17:34:00.001-08:00

A1
I’m chasing clouds of wasted daydreams
their shape is changing with each word he speaks
I think I have to wait for hours
until they fit the mood I’m in
A2
I’m painting colors of a rainbow
they change their way each time it starts to rain
They slowly fade like dying flowers
then suddenly the sky turns gray
B
But is there any gain
in hiding from the rain
or chase away the winds of change
When all I do is think
about the way it feels
to be so much in love with him
A3
I’m chasing clouds of wasted daydreams
their shape is changing with each word he speaks
I think I have to wait for hours
until they fit the mood I’m in

Ontburgering

2010-10-17T16:10:00.000-07:00

Bouw mij een verblijf
van wit zand en paarse heide
waar stilte nog in berken ruist

Werp mij terug in de tijd
van het grote groene geheim
het hart dat ik in de kastanje schrijf

Ontken wat je van mij weet
de naam van mijn straat,
de postcode, mijn adres

De vale gier cirkelt al dagen
boven het kadaver van het huis

Ruïne

2010-10-03T19:59:00.000-07:00

Denk aan de schaduw waarin je verblijft,
de kille bunker onderin je buik,
(wie komt er ooit nog levend uit?)

Denk aan het vuur van het tussenuur
en de ruïnes van liefde die erin zijn verwekt:

Afwezigheid die groeit onder je nagels en huid

Hoe later het uur, hoe luider de nacht die zwijgt

Zonder titel

2010-08-17T15:02:00.000-07:00

Om met duizend soorten 't kleinste stukje aarde
te bewonen dat ik ken
en mijzelf tot in 't oneindige nietig te verklaren,
onder 't tapijt geveegd; kijken wie het eerst iets zegt.

De wereld te lijf met het gelijk van schaar
en mes, monden snoeien,
kijken of dat werkt.

Mijn hart is een rotte plek
die het denken vult
met een wildernis aan licht en geluid.

Ik wied de ziekte van de tijd.

Gids

2010-04-06T16:35:00.000-07:00

De zaak is rond:
Ik heb een gids gevonden
in het kielzog van een rondvaartboot.
Hij leidt mij door verlaten straten
leert mij talen spreken van verborgen leven
dat ik nooit verstond.

Er kruipen eeuwenoude namen uit zijn mond
en woorden die ik was vergeten
voor 'oh' en 'ah' en 'kijk wat mooi!'

's Avonds is hij een reus in ruste
die mij zijn schouders biedt.

Dan bladeren wij wat stiller
door de dagen opgeslagen
in het geheugen van mijn vlucht.

Sno' Peas

2010-03-16T16:47:00.000-07:00

A1
Sno' Peas, like a precious dream
that grows so wild and free
in the shadow of a giant tree
you’re part of history
A2
Little Sno’ Peas, shades of white and green
will fill the empty fields
with your flowers when I think of it
it’s all the food I need
B
Some one serves a meal
and everybody knows the deal
we’ve got no dime in our empty pockets
but we’ve found this dream for free
A3
and little Sno’ Peas you are everything
a girl could ever need
Will you bring back all those memories
of summerdays indeed?

Tekst op de compositie Sno' Peas van Phil Markowitz

Op het dievenpad

2009-10-23T19:00:00.000-07:00

Met deze steen als onderpand
breek ik het smalle ruitje
en open de klauw van mijn doorgewinterde hand

Wie schrijft mij nog toe aan de nacht
wanneer ik mij verkoop voor de prijs
van een daklozenkrant
en woon in de wonden van vergane paleizen

Wie noemt mij een dief
wanneer ik mijn erfgoed op kom eisen?

De naam van het meisje dat ik was

zal in glorie verrijzen op een kwade dag

Ik sta in de tuin, licht strijkt langs gebogen ijzer

Weer die vreemde stilte

van een landgoed dat mij niet herkent

Oktober

2009-10-13T17:20:00.000-07:00

Hoe kan dit landschap iemand bekoren?
Zie de kopers lopen waar wij bestonden
aan ons mooiste moment voorbij.

Ze hebben geen weet van fluisterstemmen,
kennen de geheimen niet; raken ons kwijt
waar wij ons verbergen in het riet,
en kijken niet verder-

Zeilen bollen in de wind op het water,
dromen van later, wereld van pas gezaaid gras
en een meter hoge boompjes
boven het moeras.

Ze zien de hoogte van het water aan de randen van de plas,
de zwarte lucht, de dode akkers

en kijken weg-

Dagen worden korter, verhalen dunnen uit.

-------------------------------------------------------

Terugreis

2009-10-04T16:58:00.000-07:00

Waar ik stof afsla, vallen gaten:
De stenen waarop mijn voorouders bouwden,
een parkeergarage er bovenop.
De appelbomen in de tuin begraven
onder weer een nieuw huizenblok.

Zo wordt het stiller in de nieuwe straten
van het oude dorp
waar niemand mij nog kent van ooit.

Later is vandaag meer dan een woord.

Geen bewijs

2009-10-04T16:57:00.001-07:00

Hier te verdwalen tussen grauwe torens in aanbouw
en afgegraven hopen zand. Het Gooi is zo mooooi,
maar niet waar ik wandel.

Langs het oude ziekenhuis
dat voor de helft uit mijn herinnering bestaat.
Mijn auto op de parkeerplaats ernaast, dat is waar.

Maar ook hier geen dossier of ander bewijs
opgeslagen van mij. De laatste zomerdagen aan het water,
wuivend korenveld, kermis op het plein.

Het blijft bij verhalen.

Elke dag is een stap
minder verloren tijd.

Toerist

2009-10-04T16:53:00.000-07:00

Soms valt er licht als mozaiek
door het-glas-in-lood raam op de kavel
maar vandaag ligt de kant van het huis
verloren in de schaduw

en de vijver in de tuin weerspiegelt mij niet meer.

Te schuiven langs de randen met het stads publiek,
zweefvliegen, spelevaren, langs vreemde wegen dwalen,
de dag tot het laatste moment gerekt.

Hoor ik er toch nog bij als vreemdeling, als ander, als toerist.

Disneyland

2009-10-04T16:47:00.001-07:00

Nieuw heet hier modern.
Zwart afdak langs hoge glazen wanden:
-de harde lijn is ingezet.

Hoe woont men dan in zo’n nieuwbouwwijk
als tekentafelontwerp? Denk aan:
Micky Mouse, Disneyland Parijs, maar dan anders.

Van bovenaf bepaald heel keurig.

Maar wat afwijkt in deze buurt krijgt zelden vleugels,

al is het concept nog zo transparant.

Sloopwerk

2009-10-04T16:46:00.001-07:00

Al heug alleen ik nog de ogen
die het water zagen stromen langs de oude dijk.

Een antwoord staat gelijk aan duizend vragen.

'Waarom bloed tussen haar wimpers, mam,
en geen tranen?' 'Is het werkelijk een kiezelsteen
die mij onder mijn matrassen kwelt?'

Ik heb mijn prinsessenmasker afgenomen,
ben uit de hoogste toren afgedaald.

Het kasteel is poppenhuis geworden.

Niets kan mij vertragen in mijn pas.

Ik moet uit sloopwerk redden
wat er nog te redden valt.

Herfst

2009-10-04T16:45:00.001-07:00

Op de laatste groene dag van het jaar
onder de grijpers van een graafmachine
voorbij de stenen van de grote stad
neem ik de benen langs het wandelpad.

Hier brandde toch ooit het hoge vuur
het bos en de paarse heide tot de grond toe af?
Maar waar is het verhaal,
waar is de plek van de zwarte bomen en het zwarte gras?

Of ben ik in de ochtend opnieuw te laat ingestapt,
bevind ik mij op de rand van 't vergeten,
zie ik de oude paden alleen maar als nieuw?

Wat verbergt zich in dit hol als een dier in het wild,
om niet te worden vergiftigd
met een schemer vol lichtvervuiling?

De avond valt vandaag vroeger in:

Ik weet mijn herinnering-
is nog niet met deze straten volgebouwd.

Lege Handen (gepubliceerd in De Tweede Ronde, Lentenummer 1998)

2009-09-11T15:44:00.000-07:00

Lege Handen

Kamae/ klaar-voor-gevecht-stand

Zwart is geen kleur; het is een gat in de grond waarin draken wonen
Bij het afdalen krommen mijn vingers zich om een dunne streep
licht langs de grotwand
maar het oog raakt langzaam aan het duister gewend

Pas op de bodem sla ik mijn nagels uit
en vind mijn balans terug in de kattestand waarmee ik de aanval open

Zwart tegen zwart

De kracht van mijn tegenstander is mijn kracht
zijn gevecht is mijn dans

ik adem zonder geluid
zeg naam tegen naam
hard tegen hard

Ik dans als een karate-ka
de band die ik draag is zwart
het licht dat breekt is wit
en valt uiteen in duizend kleuren

Ik ontwapen mij
ik vecht met lege handen

Jukendo/ zachte vuistweg

Wanneer een te kleine wereld haar klauwen uitslaat
de opening van mijn ogen zich vernauwt
mijn adem wordt afgesneden

kies ik de weg van de zachte vuist
ga in de leer bij een geoefend denker

leer vuurwerk maken uit het werk van een voet
de muren te breken van het huis
de vleugels te spreiden, een vogel te worden van lucht

Hakuryu/ witte draak

Noem mij grijze kraanvogel, gele tijger, witte draak
Mijn lichaam neemt alle bewegingen van uw onderwereld aan

De dag begint met knielen voor het altaar
het branden van wierook, het oefenen van kata's

Nadenken is mijn meest geliefde sport

Mijn hoogste doel is het bereiken van een gezonde oude dag

Pas wanneer de vijand uitademt neem ik wraak
met zachte tikken op de geheime plekken van zijn hoofd

drie jaar later is hij dood

-------------------------------------